http://khabaronline.ir سایت خبری" خبر آنلاین " در مطالب روز دوشنبه پانزدهم اسفندماه نود خود کلیپی را با این عنوان در تیترهای خود درج کرده بود : در آفریقای جنوبی روزانه از این اتفاقات زیاد رخ میدهد، شما چه میگوئید ؟ بعد کلیپ را اینچنین و با این مضمون به نمایش گذاشته بودند :

در یک صحنه که یک دوربین ثابت اقدام به فیلمبرداری کرده بود عابری میخواست از عرض خیابان رد شود که روش عبورش به مذاق یکی از آقایون راننده خوش نیومد، راننده محترم از خشمش فرمان ماشین رو به طرف عابر بیچاره چرخوند و یکی از پاهای عابر رو به قول معروف چلاغ کرد، عابر نقش زمین شد و در حالی که کف خیابون ولو شده بود راننده بی انصاف پیاده شد و لگد جانانه ای هم به صورت عابر بخت برگشته زد و سوار ماشین شد و بعد هم به راهش ادامه داد این در حالی است که اطرافیان فقط نظاره گر این مساله بودند.

رویهمرفته مسئولین محترم سایت خبرآنلاین هدفشان از به نمایش گذاشتن این کلیپ به چالش کشاندن بی قانونی آن شهر و نبود عاطفه میان مردم ساکن بود. در پایان هم از خوانندگان این مطلب نظرخواهی کرده بودند. تا اینجای مطلب رو که خوب دقت فرمودید  من برای این قسمت از سایت خبری  اینچنین نظر دادم :

سلام و خسته نباشید

" تو تهران یه میدونی داریم به نام میدون کاج، فکر کنم یه پلی هم باشه به نام پل مدیریت "

چهار یا پنج دقیقه بعد باز سر زدم ببینم نظرم ثبت شده یا نه باور کنید از خجالتشون کل تیتر با کلیپ رو حذف کرده بودن، از نظر من برای یه سایت خبری رسمی کشورمون واقعاً شرم آوره، چرا که اگر مدیریت حاکم  نظارت بالقوه ای بر اینگونه سایتها داشتند اینچنین نمیشد که نظر من نوعی دلیل حذف تیتر یک سایت رسمی کشورمان شود. خوشحالم  

یا دِش بخیر اووَختا مردُم چِقَ رو هم می رفتن وا میومَدَن ، همه خونِه یِکّی بیدَن وا یِ لب داشتَن هزارتُ خندِه ؛ شوُا تا دوُر موقِع پَلُوُ هم مینِشسَن وا سی همدِه تَریف می کِردَن ؛ اَ وَضُ روزگار زَمونِه گِرُفتِه تا قِصِّی شیرین مذهبی ، شیرین وا فرهاد ، لیلی وا مجنون ؛ خلاصه مِهرَبوُنیا اَ دِلُ جُون بی ، حال خُ پنا بَر خُدا دنیاکُو هَمِیچیش یِه جُوردِ شدِه ، خیلی کَم رُو هَم میرَن وا میان ، هرکی سِی می کُنی یا اَخماش تُو هَمَن ؛ یا ازبَس تُو فِکر بِدِهکاریَن نمشِ اَزِش بیگ بالوُی چیشِت اَبروُ ، وا هر کی می بینی هشتِش گرُو نُشَن!هَم داشتُم ایی تَریفا سی یِکّی اَ دوسا می کِردُم که یُهُو بُوُی کَلبدُلَلی دَراوُمَه گُف عام فَقَط آدَم تُو ای دوُرُو زَمُونِی باهاس پَنا بِبَر اَ خُدا اِینِِه کُلاش پَس مَِرکَِن. مام در اوُمدُم گُفتُم خدایا خُدِت فریاد رَس هَمِی بی کََسُی! خُدِت دِلاموُ اَ هَم نزیک کُ تا اَ ای وَضُ روزگار نِجات پِیدُکُنیم

یادش بخیر او وقتل مردم چقه ری هم میرفتن و میندن، همه خونه یکی بدن یه لبی شوبی و هزار تا خنده، شوول تا دیر موقع پهلی هم میشسن  و سی همدیه تعریف شومیکه ا وضع و اوضای روزگار سی هم شومیگو تا قصی شیرین مذهبی، شیرین  و فرهاد لیلی و مجنون خلاصه مهربونیل ا دل و جون بی، حالا خو پنا بر خدا دنیاکو یه جور د وابده، خیلی کم ری هی میشن و مین، سیل هر کی میکنی تا اخملش تو همن یا از بسکه  تو فکر بدهکاریلشن نمیشا شش بگی بالای چشت ایرو،سیل هر کیم میکنی تا هشتش گرو نشن هی ای تریفه سی یکی ا دوسلم امیکه که یهو بووی کل عبدلی در امه اشگو آدم تو ای دور زمونی باید فقط پنا بوردی ا خدا یعنی کلش پس معرکنی،مم در اندم امگو خدایا خت فریادرس همی بی کسونلی، خت دللمو اهم نزدیک کو تا ا ای وض و روزگاره نجات پیدا کنوم.

فریب بهار را نخورید تابستان، پاییز و زمستانی هم هست

همانگونه که وعده بهار دادند و خزان نصیبتان شد

تکبر و غرور آسيبي است که ايجاد فاصله ميان رهبران و مديران با مردم جامعه و زيردستان را موجب مي‌شود، اين آسیب باعث ناشنيده ماندن سخن زيردستان و لاينحل ماندن مشکلات ايشان مي‌گردد. اين درحالي است که امامان و پيامبران و مديران و رهبران اخلاق مدار جهان هميشه آراسته به زيور تواضع بوده‌اند و همواره خود و ديگران را از گرفتاري در دام غرور بيم مي‌دادند، حال بنگرید بعضی از مشکلات لاینحل ما ایرانیان ریشه در غرور و تکبر بعضی از آقایان مسئوولی دارد که به اشتباه در بعضی از پستهای دولتی گماشته شده اند، اگر به دیده حق بنگرید خواهید دید که این نوع آدمها در نوع خود کم نیستند. از اين رو رفتار مديران و رهبران با زير دستان بايد متواضعانه و همراه با حفظ شخصيت انساني ايشان باشد تا ضمن ايجاد فرهنگ تواضع و ادب در فضاي سازماني، موجبات افزايش انگيزه در فضای عموم  را نيز فراهم آورد.

این دسته از آدمها خوب است بدانند انسان در ابتدا یک نطفه بی ارزش و در انتها جسدی متعفن خواهد بود.

آموخته ام که با پول می شود :

خانه خرید  ولی  آشیانه  نه

رختخواب خرید ولی خواب نه

ساعت خرید  ولی  زمان  نه

مقام خرید  ولی  احترام  نه

کتاب  خرید  ولی  دانش  نه

قدرت خرید ولی محبوبیت نه

میخواستم این وبلاگ رو جهت معرفی آداب و رسوم مردم شهرم نودان برپا کنم، میخواستم ازدنیای پر ازعشق و شور ومستی کودکی بنویسم، نمیخواستم به وادی سیاست پا بذارم اما از دیدن سایه سنگین وحشت و اضطراب بر دل هموطنانم طاقت نمیارم، اقتصاد دان نیستم، تا اونجایی هم که تونستم همیشه از دنیای سیاست و اینجور حرفا فراری بودم، اما میخوام از طرح هدفمند شدن یارانه ها بنویسم. خوب میدونم و شما نیز میدونین و همه میدونن که این طرح چون دریای سهمگین و مواج وسط زمستان پارسال آخرین امید و میل به زندگی را از مردمان ما گرفت و همه چیز رو در هم شکست، و من متعجبم که با وجود اینهمه هشدار اقتصاددانان و دلسوزان باز دولت اصرار به اجرای طرحی داشت که جز فقر روز افزون هیچ بشارتی در چنته نداشت این روزها مدام فکر میکنم که بازار راکد و خاموش و خاموش تر خواهدشد و ناراحتی ها بیشتر، فرصت کردین از میادین میوه و تره بار شهر گذری کنید از خلوت و سکوت آن به وحشت می افتین من به عنوان یه شهروند نه یه منتقد حتی یک درصد نیز به عاقبت این طرح خوشبین نبودم،با این تورم و گرانی افسارگسیخته،با این آمار نگران کننده بیکاری،سیر صعودی قیمتها،تعطیلی کارخانجات صنعتی و اخراج کارگران و وضع اسفبار معیشتی مردم،این طرح چون جغد شومی بر بام منزلمان جا گرفته و آواز مرگ سر می دهد....

پست قبلی وبلاگ با موضوعیت " اصل نه بدل " بهانه ای بود برای این پست، تعدادی چند از دوستان در خصوص موضوع ذکر شده نظرات مختلف با دیدگاههای متفاوت ارسال نمودند، اما اکثریت بر علیه پدر بنده جبهه گرفته بودند، بسیاری از نظرات را به دلایل خاص خود اقدام به درج  ننمودم چرا که از سر احساسات و مغرضانه ارسال شده بود، من نمیدانم کالای بدلی، وزرای بدلی، دیندار بدلی چه دخلی به پدر اینجانب داشته و دارد، این یکطرف قضیه بماند تا بعد.

حال میماند اینکه نظر اینجانب یا بهتر بگویم آرزویی را که کرده بودم اشکال کار کجا بود ؟ زحمات مسئولین دولت نهم و دهم و آثار مثبت آن بر کسی پوشیده نیست، این دولت را به حق دولت خدمتگزار نام نهادند، در این شکی نیست و نادیده گرفتن این زحمات بی انصافیست، خود بهتر شاهد میباشید رسانه ملی که برخاسته از همین دولت عزیز است میانگین هفته ای یک شب کم کاری یا گاف بعضی از سردمداران حکومتی را پرچم دستشان کرده و تا سرحد بی رحمی طرف را می کوبند، عکس العمل مردم در قبال چنین اقدام رسانه ای چیست ؟

آرزوی اینجانب در قبال نبود کالای بدلی آرزوئیست که شاید آرزوی همه جامعه میباشد، وزرای بدلی هم که طبیعتاً اگر در رأس کار باشند ثمره ای برای جامعه نخواهد داشت، نیروگاه بدلی هم که نیازی به توضیح نیست چرا که اگر نیروگاهی بدلی باشد هیچ گونه بازدهی نخواهد داشت، دیندار بدلی هم که بسیار واضح و گویا میباشد آیا عاقلانه است که من نوعی بدون هیچ گونه تجربه و آگاهی از علوم دینی و فقه اسلامی لباس مقدس روحانیت بر تن کرده و جماعتی پشت سر من به نماز ایستاده ؟ پس این هم آرزویی عاقلانه و به جاست حال میماند یکی از آرزوهای من که قطعاً و یقینناً واکنش و عکس العمل بسیاری از شما دوستان بر سر این مسأله بوده است که عنوان نمودم " مسئولین بدلی " باور کنید اگر به دیده حق بنگرید چه بسا موافق نظر اینجانب بوده و هستید، اما متأسفانه بعضی از دوستان در کمال کم لطفی مسئولین را در چارچوب مسئولین شهر خودمان و نماینده زحمتکش و مردمی شهرستان کازرون خلاصه نمودند و در عین بی انصافی سعی در کمرنگ کردن زحمات این مسئولین را داشته اند، نمیدانم با اینکه شما دوستان از مخاطبهای اینجانب در پست قبلی علم یقین داشته و میدانستید منظور من چه کسانی بودند باز هم مسأله را به سمت وسوی تعصبهای ایل و طایفه ای و اختلافات کهنه قومی شهرمان نودان سوق داده و شروع به گله و شکایت از مسئولین شهر و نماینده شهرستان و در رأس همه پدر عزیز بنده نموده اید، من به شخصه هیچ گونه خورده ای به هیچ کدام از نظرات ارسالی نگرفته و هیچ کدام از نظرات ارسالی دوستان در دید اینجانب به حقایق زندگی اثری نخواهد داشت.

در خصوص مسئولین بدلی یک مثال و دیگر هیچ : فوتبال کشورمان ایران، آیا اگر در رأس این ورزش مردمی مدیر یا مسئولی از جنس فوتبال بود امروز حال وروزمان این بود که تیم بحرین را شکست میدهیم انگار برزیل را شکست دادیم و رسانه ملی بعد از برد شونصدتا سرود ملی پخش میکنه ؟ ؟ ؟ !!! تورو به هرکی میپرستین هر چیزی رو به غرض جواب ندین، برنگردین به اختلافات کورکورانه قومی شهرمون نودان، خوبه بدونین در خصوص پست قبلی یک سری دوستان نظراتی را ارسال کرده بودن که در عین وقاحت و بی شرمی بسیاری از مسئولین و زحمتکشان شهرمون رو به چالش کشونده بودن که درج اینگونه نظرات عاقلانه نبود.

و اما جبهه گرفتن اکثر دوستان و همشهریان علیه پدرم که حقیقت امر نه تنها ناراحت نشده بلکه خوشحال هم میشوم چرا که به حال و روز آن دسته از آدمهایی که سازندگی، آبادانی و تأسیس ارگانهای دولتی در دوسال اخیر در نودان را نادیده میگیرند و از روی غضب و یا بهتر بگویم حسادت اقدام به جبهه گیری کورکورانه میکنند باید خندید. من به لحاظ ساکن نبودن در نودان و همچنین به لحاظ اشتغال در دورترین نقطه مرزی کشور در جریان مسائل روز شهرمون نیستم اما همین اندازه میدونم و به چشم دیدم که در دوران نمایندگی نماینده فعلی شهرستان جناب آقای دکتر دهقان شهرمون تا حدودی از خدمات ایشان نیز بهره برده و نادیده گرفتن این خدمات از طرف هر کسی نهایت بی انصافیست. به کرات گفته ام و باز هم عنوان میکنم و همه شما همشهریان هم به خوبی واقف هستید چه پدر اینجانب و چه دیگر اعضاء خانواده ام هیچ گونه نیاز کاری به ایشان نداشته و شکر خدا تا به امروز هیچ گونه امتیازی از بهر مسائل شخصی نداشته پس بی انصافیست که تلاشهای پدر اینجانب در راه خدمت به شهرمون رو اینگونه کم رنگ جلوه دهیم.  من باز هم عرض میکنم و اعتراف به بی اطلاعی از جهت تلاشهای شخص یا هر ارگانی در نودان را دارم و ضمن کسب اطلاعاتی از مسئولین امر، اختصاص اعتباری معادل 750 میلیون تومان بابت انتقال خط آب، مستقر کردن بانک ملی و اتفاقات برق در نودان از جمله خدماتی است که نتیجه تلاش و پیگیریهای شورا و شهرداری نودان و در نهایت نماینده شهرستان میباشد، باشد اینکه حاج حبیب زارعی هم ... الله اکبر. خدمات جناب آقای مهندس نوذری که جای خود دارد و حجت ایشان در راه سازندگی بر نودان تمام است، عرض کردم در راه سازندگی امیدوارم دوستان در مسیر اشتعال اقوام خویش ابراز نظر نکنند چرا که بحث در خصوص سازندگی نودان و کوهمره است. نمیدانم مقایسه دوران نمایندگی نماینده های سابق با نماینده فعلی شهرستان باشد بر عهده خود شما دوستان، خوبه یه چیزی رو خدمت دوستان عرض کنم که هشت سال دفاع مقدس کشورمان با عراق صرفاً به خاطر از دست ندادن حتی یک وجب از خاک میهنمان ایران بود اما بعضی از آقایون نماینده با انکه نه تنها خدماتی در قبال پیشرفت شهر نودان نداشتند بلکه در بزرگترین اقدام خودجوش خود سه نقطه از خاک کوهمره، روستای سمغان، ملا انبار و پیرسبز را از تقسیمات کشوری کوهمره جدا کردند پس حمایت از چنین دوستانی خیانت به خودی است، این دیدگاه من است نه حمایت از شخص خاصی. به هر حال در این مقطع زمانی که متأسفانه کسی از بخش کوهمره جهت نمایندگی اعلام آمادگی ننموده است عاقلانه است که از بین چندتا خوب خوبتر رو انتخاب کنیم.          

امیدوارم روزی فرا برسد که کالاهای بدلی،وزرای بدلی، نیروگاه بدلی،مسئوولان بدلی و مهمتر از همه دینداران بدلی و ..... خریدار نداشته باشد

باران در نودان یعنی چشمه رنجون و چشمه رنجون یعنی چلتیک کاری (شلتوک کاری) و شلتوک یعنی برنج چمپا، باران یعنی گندم و گندم یعنی نون تیری دستپخت مادرانمان، باران یعنی عروسی دلداده های جوان،باران یعنی دل خوش. اما حالا چشمه رنجون نداریم و قاعدتاً شلتوک و گندم و عروسی و دل خوش هم ....!!!! نمی شود نوشت. زندگی همه به باران بند است و در سال بی باران سرعت مرگ سالخوردگان که با باران و به امید باران زنده اند بیشتر میشود همانگونه که بزرگانی که یادگار نودان قدیم بودند همه رفتند. افسوس

یه نودان بود و یه ماشین سوزو ( ماشین سبز رنگ). قطعاً اکثریت میدانید منظورم از ماشین سوزو کدام ماشین است، تویوتای سبز رنگ حاج الله کایدی رو میگم، خبری از پراید و سمند و زانتیا و اینجور حرفا نبود، به جای ماشین پراید ماشین صفا، به جای سمند ماشین صمیمیت، به جای زانتیا یکرنگی و یکدلی بود و به جای اینجور حرفا اونجور حرفا بود. بله, ماشین سوزو همه اینها را در دل خود جای داده بود. برای کازرون رفتنمان اتوبوس بود برای صحرا رفتنمان باز هم اتوبوس. ایستگاه اتوبوس اول مغازه مرحوم حاج نصرالله عباسی، ایستگاه دوم روبروی پاسگاه و ایستگاه سوم روبروی مخابرات. پا به پای پدران و پدر بزرگانمان و چه بسا مادر و مادر بزرگانمان صبح آفتاب نزده سوار ماشین سوزو میشدیم و برای کلکی کردن یا همان کاشت شلتوک سر به صحرای رنجون مینهادیم و هر کسی دنبال رزق و روزی خودش میرفت، اما در قبال خوب بنگرید حال هر کداممان برای رزق و روزیمان به کجاها سر نهاده ایم، خودم نمونه بارز این جماعتم که برای امرار معاش به جنوبی ترین نقطه کشورم سر نهاده ام، الباقی را هم خدا داند.

بزرگانمان جماعت کم سن سال امثال ما را افسار الاغی به دستمان میدادند و  پی آوردن تخم شلتوک میفرستادند و دلمان خوش بود که سواری میخوردیم اما غافل از اینکه برامون شعر میخوندند:

" کلکی چنش خشن   آدم گندش تخم کشن "

چشم چشم میکردیم تا کی ساعت 8 یا 9 میشد و برای ناشتایی که بضاعتش چند تکه نون محلی و پنیر و هندونه و بعضاً ریچال و تیوری بیشتر نبود خودمون رو آماده میکردیم و دلی از عزا در میاوردیم. خبری از خامه شکلاتی و شکلات صبحونه و پنیر خامه ای و اینجور حرفا نبود، هر چه بود صداقت بود. بعد از آنهم برنامه صرف نهاری را که مادرانمان با پای پیاده از راه میونه ای و راه رنجون برایمان آورده بودند داشتیم، شیر زنانی که مسیر نودان تا صحرا را با پای پیاده آمده بودند بعد از نهار پا به پای مردانشان به کشت برنج مشغول می شدند تا زمان غروب، درود خدا بر مادران آن زمان که به قول معروف تنها یک کلاه از مردانشان کم داشتند. غروب که میشد باز نوبت ماشین سوزو بود، کنار گتو ایستگاه همگانی بود، زن ومرد، کوچک و بزرگ، همه و همه سوار ماشین و بعضاً هم که جا نمیشد زنان با ماشین سوزو و مردان هم عقب تراکتور سوار میشدیم و با دنیایی از خستگی اما دل خوش به خانه برمیگشتیم. بعد از  آنهم مردم نه به دنبال اخبار سیاسی ایران و جهان بودند نه اخبار عزل و انتصابهای سران حکومتی، یه تلویزیون چهارده اینچ سیاه و سفید و یه کانال یک و یه سریال آئینه عبرت و شب تمام. به امید فردایی دگر که شروعش همان ایستگاه و همان ماشین سوزو همان صحرای رنجون بود.

خدایا گناهمان چه بود که آن روزهای خوش را از همه ما گرفتی ؟ شکر بارالها

همه شما حتما اين شعر را شنديده يا در جايي خوانده ايد:

 آن کس که بداند و بداند که بداند                 اسب شرف از گنبد گردون بجهاند

 آن کس که بداند و نداند که بداند                 بيدار کنيدش که بسي خفته نماند

آن کس که نداند و بداند که نداند                 لنگان خرک خويش به منزل برساند

آن کس که نداند و نداند که نداند                  در جهل مرکب ابدالدهر بماند

اما در دنياي امروز و در اطراف ما در بيشتر اوقات وضع جور ديگري است:

آنکس که بداند و بداند که بداند                      بايد برود غازبه کنجي بچراند

آنکس که بداند و نداند که بداند                      بهتر برود خويش به گوري بتپاند

آنکس که نداند و بداند که نداند                      با پارتي و پول خرک خويش براند

آنکس که نداند و نداند که نداند                 بر پست رياست ابدالدهر بماند 

 علت تفاوت مردان و زنان در این است که آنها از دو دنیای متفاوتند. حال آنکه قرار دادن دو مقوله در کنار هم از دو دنیای متفاوت کاری سخت و دشوار به نظر می رسد. برای آنکه این دو که از دو دنیای متفاوت آمده اند در یک دنیای واحد در کنار یکدیگر با حداقل اضطراب زندگی کنند باید مواردی را مد نظر قرار دهند. آنها باید نیازهای طرف مقابل خود را بدانند تا بتوانند آنها را برآورده نمایند. بعضی از موارد برای مردان اهمیت فوق العاده ای دارند که زنان در صورت مراعات آنها می توانند در کنار همسرشان زندگی راحتی داشته باشند:

1.      کار

کار برای مردان از جمله مواردی است که اهمیت فراوانی دارد. آنها به کارشان عشق می ورزند، بنابراین زن باید او را در این راه تشویق کند. اهمیتی که زن نسبت به شغل همسرش قائل می شود، پذیرش ریسک های شغلی را از سوی مرد بیشتر خواهد کرد.

2.      تنهایی

تنهایی یکی از مواردی است که گاهی اوقات مردان به آن نیاز مبرم دارند. در این تنهایی به اشتباهات، نیازها و ... فکر میکنندو شاید همین تنهایی ها گاهی برای مردان حلال بسیاری از مشکلات باشد. بنابراین اگر از نیاز  << تنهایی >> سوء برداشت نشود تأثیرات مثبت شگرف و بسیار چشمگیری در زندگی زناشویی خواهد داشت.

3.       مردان فعال

اگر زن به همسرش به عنوان فردی فعال نگاه کند مرد از این نگرش همسر لذت خواهد برد. هیچ گاه نباید فعالیت های مرد ضعیف تلقی شود بلکه تعریف و تمجید از فعالیت مرد هر چند کوچک از او فردی برای فعالیت های بزرگ خواهد ساخت.

4.      دریافت احترام

طبیعت مردان به گونه ای است که از بی احترامی بسیار رنج می برند از آنجایی که خودخواهی از خصوصیات بارز مردان است آنان احترام را حق خود می دانند بنابراین هرگونه بی احترامی را نابخشودنی تلقی می کنند. پس خانم ها سعی کنند در احترام گذاشتن قدم پیش بگذارند تا احترام متقابل از سوی همسرانشان دریافت کنند و زندگی شادی را برای خانواده فراهم آورند.

مسائل حائز اهمیت برای زنان که مردان میبایست رعایت نمایند باشد در پست بعدی !!!  

روحانی محترم جناب حاج آقا وفادار

ضمن سلام و احترام به محضر شما برادر عزیز
گذشت رسم بزرگان است، خوب است بدانید ذکر خیر جنابعالی را از اهالی نودان بسیار شنیده ام، به یاد داشته باشید جنابعالی ضمن ترویج دین مبین اسلام در شهر نودان هر چند در قالب مهمان مشغول به فعالیت میباشید اما جهت استحضار جنابعالی باید به عرض برسانم که اهالی نودان شما را جزیی از خانواده خود دانسته و خواهد دانست. بی شک اجر و پاداش این فعالیت شما برادر روحانی در نزد خداوند محفوظ خواهد ماند و هیچ بنده خدایی توانایی آن را که بتواند اجر شما را ضایع کند نخواهد داشت. اینجانب در خصوص مسایل پیش آمده در نودان ضمن اطلاع کامل، هیچ زمان سعی در ابراز نظر یا اعتراض را نداشته و تنها نظرات مندرج در وبلاگ شما را مطالعه می نمودم، دفاع از ارزشهای دینی وظیفه اولیه شما میباشد و بالطبع لازمه ادامه فعالیت در این زمینه بوده و خواهد بود. در این بحث هیچ گونه شکی نیست، موفقیت روز افزون شما برادر عزیز در این راه آرزوی قلبی من است.

اما، لازم به ذکر است به عرض برسانم اینجانب با درج این مطلب خدای ناکرده نه سعی در تخریب شخصیت قابل احترام جنابعالی را داشته و نه جامعه محترم روحانیت را، هدف فقط دفاع از دوستان و مسوولان محترمی بود که هر کدام به طرق مختلف مخالفتشان را با بعضی از عقاید جنابعالی ابراز داشته اند، حال چه به حق چه ناحق، اما در قبال هم سزاوار چنین لقب ناشایستی نبودند. حال می ماند آنکه تصمیم بنده در درج چنین پستی عاقلانه بوده است یا نه تشخیص آن باشد بر عهده دوستان، اما اینجانب ارادت خاص خود را نسبت به جنابعالی و جامعه روحانیت از همین جا ابراز نموده و برای شما روحانی محترم آرزوی موفقیت و کامیابی را در تمامی مراحل زندگی خواهم داشت.

شایان ذکر است که اینجانب درخواست حذف پست " نامردی " از وبلاگ شما را کرده بودم نه تمامی وبلاگ، خواهشمندم در صورت امکان و صلاحدید اقدام به تشکیل وبلاگی با موضوعیت " بچه های مساجد نودان " و همچنین با شرکت گروههای مختلف دینی در امر تبلیغ دین مبین اسلام، بنمائید. بی شک نسل نوجوان و چه بسا جوان شهر نودان نیازمند رهنمودهای شما روحانی محترم و جامعه روحانیت بوده و میباشد.

حذف تمامی وبلاگ و عدم ادامه فعالیت شما در این امر میتواند زمینه ساز بستری ناخوشایند باشد. منتظر نظرات جنابعالی و شروع بکار وبلاگی سرشار از صمیمیت و همچنین ترویج دین اسلام از طرف شما روحانی محترم خواهم ماند.

ارادتمند جنابعالی: پژمان زارعی _ جزیره سیری  

در رأس جوانان یا بهتر بگویم بچه های مسجد نودان روحانی شیرین بیانی چون حاج آقای پورصمدی قرار داشت. خدا بیامرز پدر بزرگ من جاج محمدعلی که از دوستان و پامنبری درجه یک ایشان بود،او را شخصيتي مي‌دانست كه از حيث استعداد و شجاعت و صراحت بیان و  ادب و علم و تقدس و پاكدامني و هوش، از فتنه‌ مغول به بعد نظير نداشته است.پورصمدی شخصيتي فداكار و از خود گذشته، ساده‌زيست و بي‌آلايش بود.

با واقع‌بيني و تشخيص گزينه‌ها و تنگناها در هر شرايطي همراه مردم بود. برخلاف بسياري از روحانیون روزگارش با مردم عادي خيلي گرم‌تر بود تا با اشراف، نگرشي مردمی داشت، در پي جاه و مقام يا مال و منال نبود، اعتماد به نفسش چندان بود كه گاه دچار بي‌احتياطي مي‌شد، پايبند اصول بود اما در وسايلي كه براي رسيدن به هدف‌هايش برمي‌گزيد وسواس چنداني نداشت. در جشنهایی چون جشن امام زمان ...!!! پورصمدی روحانی ماهر و سخنوري مجذوب‌كننده بود كه خوب به یاد دارم در چند مورد مهم كفه‌ مجلس را صرفاً به يكي دو نطق سرشار از حكمت عاميه، طنز و گاه ارعاب اخلاقي به سود خود چرخاند. روحانی در عین پایپند بودنش به اصول و مبانی دین اسلام باید مردمی باشد، یعنی همچون حاج آقای پورصمدی ضمن مردم داری بتواند کفه مجلس را به سود خود بچرخاند

ويژگي‌هاي شخصي پورصمدی باعث مي‌شد تا در مقابل هر قلدري که قصد تخریب دین را داشت به نرمی ايستادگي نمايد. او با توجه به شجاعتش خواستار مقاومت و حتي جنگ در برابر دشمنان دین بود. اما با وجود اين از رأي اكثريت تبعيت می نمود.

عقيده‌ من ايستادگي و جنگ در مقابل دشمنان دین اسلام است، اما "اسلام ناب محمدی " . ليك چون مي‌گويند مصلحت در قبول [اوليتماتوم] است، ما هم به آنها متابعت مي‌نمايیم تا نگويند مردم مملكت را به باد داده اند، چنانچه درباره‌ دوستان هنرمند آوازخوان جشن شب میلاد امام زمان در نودان اینچنین گفته اند.

به هر حال در بين روحانيون، پورصمدی از جمله كساني بود كه درصدد حفظ ارزشهای دینی بود نه حفظ ارزشهای شخصی ،او  ضمن رعایت اصول و مبانی دین به نفع مردم رأي میداد و در طول سکونتش در نودان نيز در مراسم به مناسبت اعياد حضور مي‌يافت و در بسياري موارد سعي می کرد با مكاتبه و توصيه به بانیان مراسم و ساير مسوولان شهر از حقوق دین دفاع كنند و سعي میکرد از طريق مجلس بر روند امور تأثير بگذارد، نه از طریق وبلاگ و جبهه گیری نامعقول آنهم در دنیای مجازی. حاج آقا وفادار، برادر دینی، روحانی محترم، خوب است بدانید شما به نوعی نماینده ولایت فقیه یک کشور هستید به صلاح نیست که در وبلاگتان  پستی با موضوعیت "  نامردی " را به کار ببرید، به قول خودتان استغفار کن برادر و پیشنهاد بنده این است که تا دیر نشده است این پست را از وبلاگ خودتان حذف کنید، چرا ؟ زیرا این وبلاگ متعلق به بچه های مسجد نودان میباشد، و شما به نمایندگی از آنان مطالب را به قلم میکشانید، و تا آنجا که من و تمامی دوستان مطلعند اینچنین لغاتی در شأن و منزلت مردم نودان نمیباشد، بهتر آن است سریعتر اقدام بفرمائید.

علي اي ‌حال در دوران سکونت خدابیامرز حاج آقا پورصمدی ایشان در نودان در مجموع با حمايت و رضايت یکپارچگی مردم  نقش مهمي در گردآوری جوانان در فعالیتهای فرهنگی را  ايفا كردند. خوب به یاد دارم علیرغم علاقه ایشان به فوتبال، یک تیم فوتبال را به نام تیم بچه های مسجد مربیگری میکردند که خود بنده دروازه بان تیم بودم، نمیدانم کدام یک از دوستان به یاد دارند، به هرحال ضمن برگزاری یک جام تیم ما با مربیگری ایشان قهرمان و برنده جام شد. ( کاپ طلا نبود یک قاب عکس بی قابل که هنوز به یادگار مانده است). بعد از بازی ایشان شاهد شادی ما، بهتر است بگویم شادی بچه گانه ما بودند و چه بسا شریک شادیمان هم شد، نمی دانم بی دلیل یا با دلیل به نوعی از نوع شادی ما دلگیر شده بود، اصل مطلب اینجاست :برادر وفادار ایشان بعد از نماز مغرب و عشاء در مسجد مسلم بن عقیل مخالفت خود را با نوع شادی ما اینگونه بیان کردند :

بسم‌الله‌الرحمن‌الرحيم:

منت خداي را كه به نيروي عقل و درايت و الطاف ربانيت، مقام قهرمانی اين جام را نصیب شما جوانان عزیز کرد. از حضرت احديت تمنا دارم كه نعمت وجودش را مستدام داشته تا شما جوانان از نعمت وجودش متنعم شوید.تبريكات صميمانه‌ خود را تقديم شما جوانان مي‌نمايم و استدعا دارم كه بيش از پيش در حفظ اساس ديانت و مقام روحانيت توجه مخصوص فرموده ، و عین این جمله را به یاد دارم که نوع مخالفتش را اینچنین بیان کرد " شما جوونا هم اگه یه وقت خواستین برقصید تو خونتون رو فرش خونه برقصید نه تو زمین فوتبال که خدای ناکرده اگه زمین خوردید پاتون نشکنه "

جناب حاج آقا وفادار اگر به دیده حق بنگرید این خود گواه گله من از شما میباشد، هر روز وبلاگ شما را سر میزدم نظرات دوستان را در رابطه با شب جشن میلاد مطالعه میکردم اما عقل حکم به سکوت میداد اما متأسفانه امروز عبارت " اینهمه نامرد " در وبلاگتان مرا به واکنشی در خور شخصیتم وا داشت، امید است جنابعالی به عنوان نماینده جامعه روحانیت در مقابل مخالفان و به ويژه سياستمداران آرمانخواه، یک روحانی متعصب لذا با رعایت موازین مردم دار بودن چونان حاج آقا پورصمد موفق باشید.

خوبان همیشه خوبند، دوستان همیشه دوستند و دشمن را میتوان به راه دوستی دعوت نمود

حقایق را نمی شود کتمان کرد، کتمان حقیقت یعنی ظلم بر خود، ظلم بر خود یعنی تباهی، تباهی یعنی مرگ. در دل نقطه ای از کشور پهناورمان ایران عزیز جایی به اسم نودان جا گرفته ایم، نودانی که با گذشت زمان، روز به روز، با تلاش و همیاری فرزندان خود، فرزندانی که از خانه گلی های ده کهنه همچون پدرانمان، فرزندانی که از هادی آباد، از اورشلیم، مله بالا و مله دومن و نسل جوانی که هر کدام از گوشه گوشه این خاک عزیز مردانه به پا خواستند و در سازندگی آن، دلسوزانه گام برداشتند تا اینکه به برکت الهی و وجود این بزرگمردان امروزه شاهد پیشرفت چشمگیر شهرمان از جنبه های مختلف می باشیم. ناگفته نماند جلودار این بزرگمردان،  شهیدان شیردلان شهرمان بودند که ایران امروز و در پی آن نودان امروز را تثبیت نمودند. نودانی که امروزه به برکت الهی، تلاش اهالی، و سازندگی بزرگ مردی همچون جناب آقای مهندس نوذری روند روبه رشدی را در پیش گرفته است. شاید برایتان عجیب باشد مطالبی را که مینویسم حاکی از چیست ؟ یا به چه دلیل تصمیم بر نگارش این موضوع گرفته ام.

نوشتنم حاکی از دلتنگی است، و دلیلش بی مهری برخی از دوستان که تعدادشان هم کم نمی باشد،  دلتنگی از آنجایی که نودانی که اینگونه جان گرفت، نودانی که تمامی عمران و آبادانی آن را میبایست مدیون چنین مردانی دانست، متأسفانه امروزه نسل جوان و چه بسا بزرگانمان همه آن مشقتهایی را که مدعوین نودان تحمل کرده اند نادیده گرفته و در عین بی رحمی چه در فضای عمومی و چه در این دنیای مجازی به طرفداری از برخی عزیزان که شاید گذرشان هم به چند صد کیلومتری نودان نمی خورد سینه سپر کرده اند و شعار مرگ بر ...... سر میدهند. تأسف آز آنجایی است مهر و محبتی را که بین مردم نودان رایج بود، سفره ای که شاید محتوای آن چند نان محلی که مادرانمان بدون زور جوش شیرین پخت میکردند دیگر اثری نیست، تأسف از آنجایی است کینه های نهفته در دل بعضی از همشهریای عزیزمان سوهان روحمان شده و آتش زیر خاکستر.

 نمی دانم چرا زمانه ای شده است که اگر بخواهی حقایقی را بگویی که شاید گفتنش راهگشا باشد، نفست را در سینه حبس میکنند، اما من به قیمت حبس شدن نفسم هم که باشد میگویم " جنگ زرگری قدرت بین سران مملکتی و زراندوزیشان صفای بین مردم را نابود کرده است " راه دوری نمی روم در همین دنیای مجازی که خودمان دور هم جمع شده ایم خوب بنگرید برای هم گل میفرستیم، شکلک خنده برای هم میفرستیم، جانفدای یکدیگر شدیم و به جا هم در خفا به جان هم افتادیم. برگردید نظرهای دوستان عزیز را در وبلاگ نودانیهای دوست داشتنی یه نظر بیندازید : هم درود گفته ایم هم مرگ بر گفته اند !!!!!!!!!!

جای تأسف دارد!!! درودمان برای سران ، مرگ برای خودی، تأسف کم گفتم مصیبتی است که کورکورانه نصیبمان کرده اند. دوستان وهمشهریان عزیز از من دلگیر نشوید نه وابسته به حزبی میباشم نه به این مسایل اعتقاد دارم. اعتقادم بر آن است نودان را نودانیها ساختند، نودان را مدعوین صادقی ساختند که بودجه را از خزانه خانه خویش و چه بسا از حق زن و فرزند خویش هزینه کردند، نودان را آنهایی دارند میسازند که از خاک نودان به پا خواسته اند، پس دلیل اینکه زحمات آنها را نادیده میگیریم و پیش قراول کاروان کسانی شده ایم که ....... بماااااااااااااااااااااااااااااااااااند، کدام است ؟  

جای شکرش باقی است که با تمام وجود، هنوز هم در بین نسل جوانمان جوانمردانی هستند که خون نسل پنجاه سال پیشمان در بدنشان جاری است. همانهایی که بدون ادعا  در سازندگی شهرمان قدم برمیدارند، و چه بسا سعی در آن دارند که دوستان و هم محلیهای عزیز را در این دنیای مجازی به هم پیوند دهند، آنان که باید بدانند چه کسانی را میگویم رجاء واثق دارم فهمیدند. هر آنکس هم که نفهمید باشد اندر خواب خفته اش . حال که فرصتی پیش آمده بیائید در این دنیای مجازی ما شروع کنیم، بیائید خوبیها را زنده کنیم، خوبیهای نسل گذشه مان را بازگو کنیم، بیائید به دور ازسیاست، به دور از طیف گرایی، به دور از جانبداری از حزب و گروه، دور هم باشیم، اونقدر صمیمانه بگوئیم که خود مجالی باشد برای حضور دیگر همشهریای عزیزمان تا روزی که ............ نمیدانم برایم آرزو شده. خدااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا یکرنگی، صمیمیت، صداقت، راستگویی

حادثه تصادفی که برای جناب آقای اکبر دهدارزاده ( فضوی عزیز ) حادث شد مرا برآن داشت تا بنویسم، باشد که پس از مرخص شدن این عزیز از بیمارستان طرز نگامون، افکارمون، رفتارمون، و همه و همه چیزمون عوض بشه، عوض شدن از آن جهت که قدر داشته هامون رو خیلی بیشتر از این حرفا بدونیم.

آقای دهدارزاده عزیز همه ما نودونیهاست، تو عروسیهامون شاد بودنش رو یه جور نشون میده، تو عزا هم یه جور دیگه، این یعنی اینکه با ماست، یعنی اینکه مثل ماست. به هر حال از شواهد قضیه پیداست که خدا یه مرتبه دیگه اکبر رو اول به خانواده محترمش و بعد هم به ما نودانیها برگردوند،

خدا را هزار مرتبه شکر

من از دنیا چه دانستم، ندانستم چه دانستم

همین اندازه دانستم، که دانستم ندانستم

بسی خندان شدند مردم چون از جایی گذر کردم

مرا دیوانه پنداشتند چنین عمرم سپر کردم

به هم گفتند چنین مردم که او مجنون و بیمار است

زشب تا صبح و صبح تا شب، ندارد خواب و بیمار است

زدند با سنگ سخت رویم، شدم بازیچه آنها

مرا چون دلقکی بردند گرفتند سکه از خان ها

نه عاشق بودم و بیمار، نه دلقک بودم و مجنون

سبکبالی حزین بودم دلم چون کاسه ای از خون

فضو از وضع خوشو خلق خدا دلتنگن

خندش به لبن، اشک چشش دلتنگن

<< سرزمین من نودان >>

لطفاً با لحن تبلیغاتی خوانده شود

بزرگترین سایت پذیرش آگهی، ارائه تبلیغات محصولات شما به سرتاسر جهان، با ما تماس بگیرید، متفاوت فکر کنید، با توجه به نیازمندیهای شما متناسب با بودجه شما، اینجا بزرگترین سایت پذیرش آگهی است، با ما جهانی شوید، پشتیبانی مدوام، اینجا سرزمین من نودان است، تبلیغات در این وبلاگ تماته بادمجونهای رسیده از کازرون را پیاده نشده از وانت بار بفروش میرساند، نیازی به بالا رفتن از پشت بام جهت جار زدن : " های تماته های بادنجو های سبزی های هندونه ، های بیو که تموم وابی هاااااااااااااای ": نیست، جار زدن را به ما بسپارید. چنان سیتو جار میزنم که در دکونلتو صف وابنن.

تجربه نشان داده است تبلیغات در سرزمین من نودان جواب میدهد. صرفاً جهت اطلاع .......

آمدیم رفاقت، صمیمیت، همدلی، دوستی، راستگویی، و یه سری چیزای اینجوری را تبلیغ نمودیم، ما را نمودند. یعنی جواب نداد، انگ تفرقه اندازی ، دشمن تراشی، و فراتر ازهمه گفتند 30 یا 30 مینویسی ، دولت را به چالش کشوندی، این در حالیست که ساده بگم من از 30 یا ست هیچچچچچچی حالیم نیست یعنی نخواستم چیزی بدونم، چون دارم نون کارمو میخورم نه سیاستمدار بودن یا نبودنم را.خورده فرمایش کرده بودن من عقب مانده سیاسیم، باید بگم این عقب ماندگی عالمی دارد که بیا و ببین. 

حالا زدیم تو کار تبلیغ تماته و بادنجو، نار گاگشک، انجیر ناب دوسیران. امید است جواب دهد

فقط نام سوپر مارکت، مغازه، و هر گونه منبع درآمدی را به ما بسپارید.

سرررررررررزمین من نووووووووودان

به یمن حضور جمعی از دوستان و همشهریان عزیز که دنیا منت گذاشتن و با حضورشون باعث دلگرمی اینجانب در روند ادامه فعالیت وبلاگ شده اند منتظر یه پست تووووووووووپ باشید. پست به تمام معنای نودوووووووووووووونی

ماااااااااااااااااااااااااااااااچ چ چ چ چ چ

دلخوشی من همین چندتا هم محلی عزیزی که تو این وبلاگ دور هم جمع شدیم.

والسلام، سیاست تمام

من به این معجزه ایمان دارم ...باغبان دلشاد کنج ایوان زمزمه کنان می گوید:

"دیرگاهیست که من روزنه را یافته ام

با خودم می گویم :

از نسیم خواسته ام مژده آمدنت را به من عاشق رنگین بدهد ...

شک نباید به دلم پای نهد من خانه قلبم را با اشک مژه گانم آب و جارو کردم به امید پیوند

موجها می رقصند، نسترن نیز چو آهوی دشت

عشق را می بویم زندگی را می پویم آسمان را می جویم

دلم اما غمگین سبد شیشه ای نگاه می بوسد ...

هیچ تردیدی نیست من به این معجزه ایمان دارم که تو هم می آیی همراه چلچله ها، همصدای چکاوک ، هم پرواز قاصدک هیچ تردیدی نیست من به این معجزه ایمان دارم که تو هم می آیی

آزادی، آزادی، و باز هم آزادی...

محل کسب نام و نان و مقام هم نیست..

دین برای امثال من یک ایمان است،یک درد است،یک عشق....

نام و نان و مقام مان را هم بر سر ایمانمان می گذاریم و می رویم....

بنده خدایی میگفت: خدایا رحمتی کن تا از آنها باشیم که پول دنیا می گیرند وبرای دین کار می کنند ؛ نه آنها که پول دین می گیرند وبرای دنیا کارمی کنند

حال، بنده خدا کجایی که ببینی ایمان چه نام و نان هایی که برای بعضی ها نمی آورد !
کجایی بنده خدا ؟
این روزها کسی نان به نرخ روز نمی خورد، بلکه نان به بهای ناچیز ایمان می خورند و جفتک می اندازند زیر لباسی که مقدس است چه خدمتی که به خلق نمی کنند !!!